Enkele weken later zitten Cyrano en Christian in een tentenkamp dat belegerd wordt. Cyrano breekt elke nacht door de vijandelijke linies om een brief aan Roxane te laten bezorgen. Hij ondertekent deze brieven met de naam van Christian. Bij toeval ontdekt Christian de brieven. Nu de grote veldslag gaat beginnen, heeft Cyrano zelfs een afscheidsbrief voor Roxane geschreven. Christian beseft dan pas dat geen mens zo bezeten kan zijn, tenzij hij zelf verliefd is.
Ze worden onderbroken door de plotselinge komst van Roxane die door al die prachtige brieven niet meer kon wachten om haar geliefde te zien. Zij is door de vijandelijke linies geglipt en na het door haar meegebrachte feestmaal vertelt zij Christian dat zij door zijn brieven steeds meer van hem is gaan houden. Zijn uiterlijk is voor haar onbelangrijk geworden. Zelfs wanneer hij niet mooi zou zijn, zou ze van hem houden. Christian haast zich naar Cyrano: Roxane houdt van de dichter, niet van de acteur. Christian dringt er op aan, dat Cyrano haar de waarheid vertelt. Zij zal tussen hen moeten kiezen.
Cyrano vraagt Roxane of het waar is dat uiterlijk er niet toe doet wanneer ware liefde in het spel is. Zij kan dat alleen maar beamen, waarop Cyrano haar wil vertellen dat ze dan eigenlijk van hem houdt. Juist op dat moment barst de strijd los.
Christian werpt zich als eerst in het gevecht en wordt gedood. Volledig overstuur buigt Roxane zich over het lichaam van haar dappere soldaat en zij vindt de afscheidbrief die Cyrano geschreven heeft. Roxane zweert Christian eeuwige trouw. Voor Cyrano is het nu te laat. Hij kan haar de waarheid niet meer vertellen.
Zeven jaar gaan voorbij. Roxane heeft zich teruggetrokken in een klooster, waar ze al die tijd rouwt om haar Christian. Elke zaterdag bezoekt Cyrano Roxane om haar op de hoogte te houden van alle roddels en het nieuws van de stad en vooral om haar op te vrolijken. Hij laat niet merken dat het slecht met hem gaat: hij is arm en wordt genegeerd door de adel. Zijn nog altijd scherpe tong en dito degen hebben zijn vijanden steeds talrijker gemaakt.
Niemand wil een door hem geschreven opera uitvoeren maar 'collega's' stelen het libretto en hebben er veel succes mee.
Op een zaterdagavond is Cyrano op weg naar het klooster. Zijn route brengt hem langs de Opera, waar die avond de opera wordt gespeeld die hij geschreven heeft. Men heeft hem bevolen uit de buurt te blijven, maar Cyrano wijkt geen meter af van zijn vaste route. Edellieden vermoeden dat Cyrano de opera zal verstoren en hij wordt op laffe wijze neergeslagen. Later dan gebruikelijk arriveert hij bij de wachtende Roxane.
De zwaargewonde Cyrano begint net als altijd het nieuws van die week te vertellen. als Roxane ontdekt dat hij bleek ziet en een bebloed hoofd heeft, wuift Cyrano haar bezorgdheid weg en zegt dat het een oude wond is. Hij herinnert haar aan de belofte dat hij ooit de laatste brief van Christian mocht lezen.
Roxane haalt de brief tevoorschijn en geeft hem aan Cyrano. Hij begint hardop voor te lezen. Later blijkt hij de brief uit het hoofd te kennen. Roxane realiseert zich plotseling dat het veel te donker is om de veelgelezen letters op het vergeelde papier te kunnen zien. Zij begrijpt dat hij de brief kent en dat de enige die haar al die mooie brieven geschreven kan hebben Cyrano moet zijn. Maar het is te laat. Vertwijfeld snikt Roxane; 'Ik hield er maar van een en die verlies ik nu een tweede keer'. Cyrano valt hevig bloedend van zijn stoel, met zijn laatste adem vechtend tegen al zijn frustraties, al zijn vijanden uit het verleden. De huilende Roxane knielt naast hem neer, drukt de stervende man, van wie ze nu weet dat hij haar grote liefde is, tegen haar borst en kust hem op zijn voorhoofd. In de liefdevolle, warme armen van zijn geliefde tovert de toegewijde Cyrano een laatste glimlach om zijn lippen en hij kijkt zijn Roxane in haar ogen.
In het maanlicht dat zijn ogen nog eenmaal doet oplichten spreekt hij zijn laatste woorden:
'...Mijn panache'.
Dan sterft Cyrano tevreden glimlachend in de armen waar hij zo lang naar verlangd heeft.
< Eerste akte